نوشته شده توسط : حیدری 99

نام گذاری امام حسین علیه السلام


در فرهنگ اسلامی به مسئله انتخاب نام برای کودک به دلیل آثار معنوی آن و نقش مهمی که در تکوین شخصیت فرد دارد، توجّه خاصّی شده است. از جمله افتخارات ائمه اطهار علیه السلام آن است که برخی از نام ها و القاب آنها را خدا و پیامبر تعیین فرموده اند. در روایتی آمده است که در همان روزهای اوّل تولد امام حسین علیه السلام ، جبرئیل به حضور پیامبراکرم صلی الله علیه و آله وسلم رسید و فرمود: «خداوند تبارک و تعالی بر تو سلام می رساند و می فرماید: از آن جا که علی علیه السلام برای تو همانند هارون برای موسی علیه السلام است مناسب است که این نوزاد را به نام پسر کوچک هارون شبیر ـ که در عربی «حسین» خوانده می شود ـ نام گذاری کنید». به دنبال این پیام الهی پیامبراکرم صلی الله علیه و آله وسلم به خانه حضرت زهرا علیهاالسلام می آیند و سؤال می کنند: «آیا برای این نوزاد نامی انتخاب کرده اید؟» علی علیه السلام می فرمایند: «ما هرگز در این امر بر شما پیشی نمی گیریم». آن گاه رسول خدا صلی الله علیه و آله وسلم می فرمایند: «نام او را حسین بگذارید.»



:: برچسب‌ها: فرهنگ اسلامی, شخصیت, ائمه اطهار, القاب, تولد
تاريخ انتشار : سه شنبه بیست و پنجم آذر 1393 |
نوشته شده توسط : حیدری 99

تولّد امام حسین علیه السلام


امام حسین علیه السلام در عصر روز پنجشنبه سوم شعبان سال چهارم هجرت در شهر مدینه چشم به جهان گشود و پس از سال ها پرورش در کلاس نبوّت و امامت در سال 61 ه انقلاب عظیم عاشورا را بنیان گذاشت. اسماء بنت عمیس می گوید: «پس از به دنیا آمدن دومین فرزند فاطمه علیهاالسلام ، روزی پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله وسلم به خانه علی علیه السلام آمدند و به من فرمودند: پسرم را نزد من بیاورید. آن گاه من کودک را به محضر پیامبر صلی الله علیه و آله وسلم بردم. آن حضرت در گوش راستش اذان و در گوش چپش اقامه گفتند و بعد نوزاد را در آغوش گرفته به نوازشش پرداختند. ناگهان اشک از چشمان پیامبر صلی الله علیه و آله وسلم جاری شد. وقتی از علت گریه سؤال کردم، رسول خدا صلی الله علیه و آله وسلم فرمودند: به یاد مصایبی که بعد از من بر این نوزاد وارد خواهد شد، افتادم. او را گروهی ستمگر به نام دفاع از اسلام به شهادت می رسانند».



:: برچسب‌ها: حسین, نبوّت, بنت عمیس, پیامبر, اسلام
تاريخ انتشار : پنجشنبه بیستم آذر 1393 |
نوشته شده توسط : حیدری 99

مادر امام حسین علیه السلام


مادر امام حسین علیه السلام ، دختر رسول اکرم صلی الله علیه و آله وسلم حضرت فاطمه زهرا علیهاالسلام است که پدر بزرگوارشان در توصیف او فرمودند: «فاطمه سرور زنان عالم و نمونه زن کامل و اسوه و الگوی زنان امّت من است». این بانوی بزرگوار در سحرگاه روز جمعه بیستم جمادی الثانی سال پنجم بعثت در مکه مکّرمه چشم به جهان گشود و در سال دوم هجری با امام علی علیه السلام ازدواج کرد و در سال یازدهم هجری در مدینه منوّره به شهادت رسید. حضرت فاطمه علیهاالسلام در کمالات به مرتبه ای رسیده بود که خداوند متعال او را سبب پیوند بین امامت و نبوّت قرار داد و افتخار مادری یازده امام معصوم را نصیب آن حضرت کرد. با توجّه به ابعاد وجودی مختلف و کمالات والای آن حضرت برای او القاب و نام های زیادی ذکر شده که از جمله آنهاست: صدیقه، طاهره، زکیّه، محدّثه، مبارکه، زهرا و مرضیّه.



:: برچسب‌ها: دختر رسول اکرم, سرور زنان, مکه مکرمه, امامت, زکیّه
تاريخ انتشار : شنبه پانزدهم آذر 1393 |
نوشته شده توسط : حیدری 99

پدر بزرگوار امام حسین علیه السلام


پدر امام حسین علیه السلام ، علی بن ابی طالب(ع)، نخستین پیرو پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله وسلم از میان مردان است. او از کودکی تحت نظارت رسول خدا صلی الله علیه و آله وسلم رشد یافت و به پاس ایمان و تقوایش از سوی خداوند متعال به عنوان وصی و خلیفه رسول و حجّت خدا پس از پیامبر اسلام برگزیده شد. وی ده سال قبل از بعثت در روز سیزده رجب و در درون کعبه چشم به جهان گشود. امامت آن حضرت حدود سی سال طول کشید و حدود چهار سال و نه ماه زمام حکومت مردم را به دست گرفت و در صبح نوزدهم رمضان سال چهل هجری در محراب مسجد کوفه، به ضربت شمشیر ابن ملجم مجروح شد و بر اثر این ضربه در روز بیست و یکم رمضان و در سن 63 سالگی به شهادت رسید.



:: برچسب‌ها: علی بن اب طالب, ایمان, حجت خدا, کعبه, شهادت
تاريخ انتشار : دوشنبه دهم آذر 1393 |
نوشته شده توسط : حیدری 99

جدّ مادری امام حسین علیه السلام
جدّ مادری او خاتم انبیاست که از طرف خداوند متعال مشرّف به خطابِ شریفِ »لَولاکَ لَما خَلَقْتُ الْاَفْلاک؛ اگر تو نبودی عالم هستی را نمی آفریدم شده است«. آیین و کتاب آسمانی اش جهانی و جاودانی است؛ یعنی پس از او پیامبری مبعوث نشده و نخواهد شد. او در چهل سالگی به رسالت برگزیده شد و بعد از 23 سال تبلیغ و ترویج آیین جهانی اسلام، بدنبال تشکیل اوّلین حکومت اسلامی در 63 سالگی در مدینه منوّره رحلت کرد و برای تداوم هدایت بشر دو امانت گران قدر از خود به جای گذاشت و تصریح فرمود که «تا مردم به این دو امانت الهی تمسّک جویند هرگز گم راه نخواهند شد>>.




:: برچسب‌ها: خاتم انبیا, کتاب آسمانی, آیین جهانی اسلام, مدینه منوره, امانت الهی
تاريخ انتشار : چهارشنبه پنجم آذر 1393 |
نوشته شده توسط : حیدری 99

نسب امام حسین علیه السلام
رهبر نهضت عظیم عاشورا از تباری است که نسل در نسل جزو انبیا و اولیای الهی بوده اند. پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله وسلم در توصیف این خاندان می فرمایند: «ما اهل بیت از نور آفریده شده ایم و نبوّت در تبار ما تداوم یافته و شاخ و برگ آن در خاندان ما گسترده شده و میوه و ثمره اش نیز در آن به ظهور رسیده است و به عنایت خدای عزّوجل هیچ گونه پلیدی و آلودگی در این تبار راه نیافته است». هم چنین نُه تن از حجت های الهی نیز از نسل امام حسین علیه السلام اند که آخرین آنها منجی عالم بشریت است که جهان را از عدل و داد پر خواهد ساخت.



:: برچسب‌ها: نهضت عظیم عاشورا, اولیای الهی, نبوت, حجت های الهی, منجی
تاريخ انتشار : جمعه سی ام آبان 1393 |
نوشته شده توسط : حیدری 99

بسم رب الحسین .. .

عبرت های عاشورا، (قسمت سوم)   بصیرت

عاشورا نه فقط زجه و ناله

عاشورا نماد بصیرت مردانی بود که در آن هیاهوی ظلمات اموی ، کشتی نجات علویشان را یافتند.

عاشورا یعنی بصیرت داشتن ، و داشتن قوه ی بصیرت مقدمه ی ورود به وادی فرهنگ عاشورایست.

و "بصیرت یعنی اینکه بدانیم شمری که سر از امام حسین برید ، همان جانباز جنگ صفین است که تا مرز شهادت پیش رفت" حال آیا صرف اینکه شمر در زمان مولا علی در سپاه حق بود میشود استنباط کرد که در زمان حسین ابن علی هم در سپاه حق جای داشت؟! آیا گذشته ی او توجیه افعال امروزش را میکند؟! و آیا میشود گناه سر بریدن حسین ابن علی را به جبران جانبازی جنگ صفینش بخشید؟!

واقعه دشت نینوا به ما آموخت که "میزان حال فعلی افراد است"

در مقاتل مختلف که بنگریم سپاهیان یبن سعد و شمر به سی هزار تن میرسد و در واقعه دشت نینوا حسین فقط 72 تن داشت! یعنی میتوان گفت که سپاهیان دشمن اکثریت غالب مردم بودند ، اکثریتی که میگفتند حسین کافر است و مرتد و کشتنش ثوابی عظیم دارد!!

حال آیا باز هم میشود گفت حق با اکثریت است؟! آیا ملاک حق بودن و درستی عمل اکثریت جامعه است یا تفکرات آدمی و میزان تطبیق انها با افکار اسلامی؟

تعداد دشمنان حسین ابن علی در مقابل یارانش بیشمار بود ، همه و همه ، کوفی و شامی و غیره و ذلک در مقابلش ایستاده بودند و حتی آب را هم بر وی تحریم کرده بودند!

آیا حسین ابن علی چون در تحریم بود و دشمن زیاد داشت پس راهش اشتباه بود یا تفکراتش خارج از وادی اسلام و انسانیت؟!

آیا تکثر و تعدد دشمنان و تحریم ها و مشکلات دلیل بر ناحق بودن است؟ یا بالعکس دلیل بر حقانیت راه؟

هذا ما وعدنا اللّه و رسوله خدا و رسولش به ما گفته بودند که اگر پابند به توحید باشید، پابند به ایمان به خدا و رسول باشید، دشمن دارید؛ دشمنها سراغتان میآیند. بله، گفته بودند، حالا هم راست درآمد؛ دیدیم بله، آمدند.و صدق اللّه و رسوله و ما زادهم الاّ ایمانا و تسلیما

آن کسی که این تفکر بر او غالب است که چون دشمن داریم و تحریم هستیم پس یحتمل راه مان اشتباه است ، این شخص بویی از فرهنگ و عبرت های عاشورایی نبرده است.

اگر به عاشورا فقط به دید یک تراژدی سوزناک نگاه کردیم ، بی تردید قافیه را باختیم ، عاشورا نه فقط یک تراژدی سوزناک ، که یک فلسفه است.

 

 

 



:: برچسب‌ها: عاشورا, بصیرت, عبرت, حسین, هاشمی
تاريخ انتشار : یکشنبه بیست و پنجم آبان 1393 |
نوشته شده توسط : حیدری 99

بسم رب الحسین .. .

عبرت های عاشورا، (قسمت دوم) امان نامه

عاشورا نه فقط زجه و ناله

در فرهنگ عاشورا گاهی آب هم برای نوشیدن نیست !! هنوز اول راهیم

شاید همه شنیده باشید که در عاشورا از طرف سپاه کفر امان نامه ای برای عباس ابن علی فرستاده شد! که اگر حسین را ترک کند ، عمر و شمر قول امان از خلیفه را بر او بدهند!

نپذیرفتن امان نامه از طرف عباس ابن علی می تواند یکی از نقاط عطف و درس های بزرگ واقعه عاشورا باشد!

چرا عباس ابن علی امان نامه ی دشمن را نپذیرفت و جان خویش را نجات نداد؟

آیا عباس نمی توانست امان نامه را پذیرفته و ضمانت حسین و کاروانش را پیش خلیفه فاسد کند؟ آیا عباس ابن علی نمی توانست با پذیرفتن امان نامه وارد دستگاه یزید شده و با به قدرت رسیدن قیامی عظیم تر از قیام مختار به پا کند؟ پس چرا عباس در کنار حسین ابن علی به شهادت می رسد اما حاضر به انفعال و ارتجاع نمی شود؟

شاید یکی از درس های دشت نینوا بر ما این باشد ! اول آنکه دشمن ، دشمن است و غیر قابل اعتماد ، به قولی که بخود عمر داده بودند برای حکومت ری عمل نشد!! آن وقت چه انتظاری بود که به امان نامه عمل شود؟

دوم آنکه پذیرش امان نامه یعنی معامله با دشمن! معامله با دشمن یعنی چیزی بدهیم چیزی بگیریم! عباس چه چیزی میخواست به سپاه کفر بدهد؟! عباس قبول نکرد که عهدش با حسین را به امان نامه بفروشد!

عباس دستانش را داد ! اما دست در دست دشمن نداد.

شاید گشاده رویی عباس با طفلان حسین به ما بیاموزد که عاشورا یعنی رحما بینهم یعنی محبت با خودی ها!! و شاید ابهت و هیمنه عباس و اقتدارش به مثابه سپاه کفر به ما می آموزد که اشدا علی الکفار!! در هیچ مقتلی ننوشته است که عباس با حسین ترش رو باشد و با عمر سعد قاه قاه به ریش حسین و عاشورائیان بخندد!!

عاشورا درس مقاومت بود نه ارتجاع و انفعال! در عاشورا آب را هم بر حسینیان تحریم کردند و باز عباس امان نامه نپذیرفت ! امروز ما حق نداریم بگوییم یا عباس درحالی که در تحریم طلا!!!! کمر خم کرده و خود را خوار کرده و روی به ارتجاع و عقب نشینی آورده ایم

و امروز اگر بخواهیم عهدمان به امام را با امان نامه دشمن تعویض بکنیم بویی از حسینی بودن و عاشورایی بودن نبردیم!

نمی توانیم بگوییم یا قمر بنی هاشم و بعد از به سمت امان نامه های پوشالی و کاذب دشمن دست دراز کنیم!

 

نمیتوانیم بگوییم ما پیرو عباسیم و ز سوی دیگر با ارتجاع هر چه بیشتر عقب بنشینیم تا یک وقت خدای ناکرده دشمن تحریم مان نکند!!

دوستان من در فرهنگ عاشورایی شاید گاهی آب هم برای نوشیدن نباشد ! پس هنوز اول راهیم .. .

 

ادامه دارد

منتظر قسمت سوم باشید



:: برچسب‌ها: عاشورا, عبرت, امان نامه, قیام مختار, مقاومت
تاريخ انتشار : سه شنبه بیستم آبان 1393 |
نوشته شده توسط : حیدری 99

بسم رب الحسین .. .
عبرت های عاشورا (قسمت اول) _ ولایت

عاشورا نه فقط زجه و ناله !
قیام عاشورا فرهنگی ترین ، اجتماعی ترین و سیاسی ترین حرکت تاریخ اسلام است
قیام عاشورا یعنی بدانیم تا وقتی که حسین در کوفه نیست! باید گوش به فرمان مسلم بود
عاشورا یعنی بفهمیم که اگر مسلم را تنها گذاشتیم دستمان به حسین نخواهد رسید
یعنی درک کنیم که در غیاب حسین باید از مسلم تبعیت کرد
عاشورا این است که ما به این درک برسیم،اگر مسلم را تنها گذاشتیم!باید منتظر سر بریده حسین باشیم
عاشورا یعنی اینکه تنها ماندن مسلم همان و آسوده خاطری کفر از مقابله و مقاتله با حسین همانا
عاشورا یعنی اینکه بدانیم کسانی که حسین را تنها گذاشتند و ندای هل من ناصر ینصرنیش را نشنیده گرفتند همان هایی بودند که مسلم را تنها گذاشتند ! آنانی بودند که با ادعای یاری فقط حسین ، مسلم را ترک کرده و قافیه را باختند

این که بفهمیم ، لازمه ی سالم رسیدن حسین از دشت نینوا به کوفه یاری دادن مسلم است و یاری کردن مسلم همان یاری دادن حسین است !یعنی ما قسمتی از پیام عاشورا را درک کرده ایم.

اینکه متوجه شویم در هر زمانی یک مسلم داریم و این مسلم واجب الاطاعه است یعنی در پیام های عاشورا تدبر کرده ایم ! اینکه در مصداق مسلم زمان بصیرت به خرج دهیم و به جای مسلم یبن زیاد را پیروی نکنیم یعنی در عاشورا تدبیر کرده و درس گرفته ایم .

اما اگر بخواهیم مسلم را تنها گذاشته و بگوییم ما منتظر حسین ابن علی می مانیم تا خود بر ما فرمان دهد ! کور خوانده ایم و قافیه را بدجور باخته ایم !! باید منتظر سر بریده ی حسین باشیم !

 

منتظر قسمت دوم باشید



:: برچسب‌ها: عبرت, عاشور, امام, ولایت, مسلم بن عقیل
تاريخ انتشار : شنبه هفدهم آبان 1393 |
نوشته شده توسط : حیدری 99

بسم الله الرحمن الرحیم

اميرالمؤمنين علي(عليه السلام) نزديك به يك ربع قرنْ قبل از حادثهٴ عاشورا، هنگام عبور از كربلا، خطاب به همراهانشان فرمود: اينجا قتلگاه شهيدان عاشق است؛  »ومصارع عشّاق شهداء

طبق اين گفتار امير بيان(عليه السلام) همهٴ كساني كه در صحنهٴ كارزار كربلا در جبههٴ توحيد پيكار مي كردند و شمشير ايمان و عرفان بر فرق عصيان و طغيان مي كوبيدند، عاشق خداوند بودند و امام حسين(عليه السلام) سردار سپاه عشق بود كه درس عشق و عاشقي به پروردگار را به لشكر خود مي آموخت و آيندگان نيز درس عاشقي را در مكتب آنها فراگرفتند.


محرم و صفر به مناسبت سوگ و ماتم سالار شهيدان(صلوات الله و سلامه عليهم اجمعين) يك فرصت مناسبي است؛ عزاداري عبادت است، گريه عبادت است. اما انسان اين فضیلت را با حرف‌هاي باطل و با كارهاي باطل و بي‌معنا، با كارها و حرف‌هاي بي‌مدرك آغشته نكند حيف اين عزاداري است، حيف اين اشك است؛ مگر اين اشك به آساني فراهم مي‌شود اين اشك از راه دور مي‌آيد.

اين‌طور نيست كه اشك يك قطره آب باشد بلکه به تعبير حافظ از پشت هفت پرده بايد عبور كند لذا مي‌گويد:

اشك حرم‌سراي نهان‌خانه مرا    از پشت هفت پرده به بازار مي‌كشد

منبع: برگرفته از کتاب حماسه و عرفان،حضرت آیت الله العظمی جوادی آملی،ص237 و درس اخلاق

 



:: برچسب‌ها: اینجا قتلگاه شهیدان عاشق است, اشك حرم‌سراي نهان‌خانه مرا, درس عاشقی, آیت الله جواد یآملی, حرف‌هاي بي‌مدرك
تاريخ انتشار : شنبه هفدهم آبان 1393 |
نوشته شده توسط : حیدری 99

بسم الله الرحمن الرحیم

امام صادق(ع) فرمود: "یکره السواد إلاّ فی ثلاثة الخفّ و العمامة و الکساء؛

پوشیدن لباس سیاه مکروه است، مگر در سه مورد: کفش سیاه‌، عمامه سیاه و عبا یا قبای سیاه".


امام صادق(ع) فرمود که پیامبر(ص) فرمود: "لباس سفید بپوشید که بهتر و پاکیزه تر است و مردگان را با پارچة سفید کفن کنید".

پوشیدن چادر مشکی چون داخل در عنوان "ردا" است و بر اساس روایات "ردا" اگر سیاه باشد کراهت ندارد،‌ از این رو پوشیدن چادر سیاه برای زنان مانعی ندارد و کراهت هم ندارد،‌ به اضافه این که چادر مشکی چون جذابیت و تحریک کننده‌گی ندارد،‌ مفسده ای بر آن مترتب نمی‌‌شود.

اما این که چرا مردم در مصیبت ها و عزاداری ها لباس سیاه بر تن می کنند یا پرچم های سیاه برپا می نمایند، به خاطر این است که رنگ سیاه، شاد نیست. از این رو با مصیبت زدگی هماهنگ است. این مسئله نه تنها میان ما ایرانیان و مسلمانان بلکه در کشورهای دیگر نیز رائج است و جزء سنّت ها و فرهنگ های کشورها است.
در مورد پوشیدن لباس سیاه در مصیبت و عزای ائمه مخصوصاً حضرت اباعبدالله الحسین(ع) نه تنها کراهت ندارد،‌ بلکه چون از مصادیق تعظیم شعایر اسلامی است و باعث زنده نگه داشتن اهداف امام حسین(ع) می باشد،‌ دارای ثواب و اجر الهی است. بزرگانی همچون مرحوم آیت‌الله‌العظمی بروجردی در روز عاشورا قبای سیاه بر تن می‌کردند.
از فرزند امام سجاد(ع) نقل شده که وقتی امام حسین(ع) به شهادت رسید،‌ زن های بنی هاشم لباس سیاه و خشن پوشیدند و از گرما و سرما شکوه نمی کردند و علی‌بن‌الحسین(ع) برای آنان طعام درست می کرد.
بنابراین در پوشیدن لباس سیاه برای عزای امام حسین(ع)، هم چنین غذا دادن به عزاداران مورد تأیید امام سجاد(ع) بوده است. تأیید امام دلیل بر جواز بلکه بر رجحان آن است.



:: برچسب‌ها: احکام لباس مشکی, کراهت لباس مشکی, موارد استثنا لباس مشکی, لباس عزای امام حسین, ع
تاريخ انتشار : شنبه دهم آبان 1393 |
نوشته شده توسط : حیدری 99
  

بسم الله الرحمن الرحیم

 

وقتي كه در كوفه اعلام كردند كه همه بايد به جنگ حسين‏ (ع) بروند شخصي به كوفه آمده بود تا قرضش را بگيرد و برگردد.

به او گفتند: چه كار داري، گفت: آمده ‏ام طلبم را بگيرم،

ديدند كه اگر او را بكشند، هيچ دردسري به‌وجود نمي‏ آيد. چون كوفه مثل بيشتر شهرهاي آن زمان، قبيله‏ اي بود هر كس را مي‏ كشتند با قبيله او درگير مي‏ شدند و اين شخص نه قبيله‏ اي داشت و نه پشتيباني، لذا او را كشتند و جسدش را به ديوار شهر كوفه آويزان كردند و گفتند؛ هركس به جنگ با حسين (ع) نرود چنين سرنوشتي دارد.

دقت كنيد اين‌ها يك نفر را كشتند ولي همه ترسيدند. يعني اسلحه‏ ها بيش از آن كه بكشد، ترس را به دل كوفيان مي‏ اندازد و در حكمت حسيني اين مسئله خوب روشن شده است كه قدرت و آبروي اسلحه‏ ها تا حدّ ترساندن است، ولي وقتي بريدند معلوم مي‏ شود قدرتي ندارند.

...يزيد نفهميد كه پدرش - معاويه- چگونه اين همه مدت حكومت كرد، معاويه با برق اسلحه‏ ها حكومت كرد، ولي يزيد اسلحه‏ ها را به كار انداخت و كار خود را خراب كرد و يا بگو حسين (ع) شرايط را مساعد ديد و يزيد را از تعادل خارج كرد و لذا او را مجبور كرد تا اسلحه‏ هايش را به كار اندازد.

كربلا و بي‏رمقي اسلحه‌ها
 در نهضت حسيني، ديگر اسلحه ‏هاي دشمن، قدرت حكومت ندارند، چون دشمنِ حسين (ع) نمي‏ تواند آن‌ها را از دور نشان دهد و رعب ايجاد كند، بلكه اين تن اصحاب كربلاست كه خود را به اسلحه ‏ها مي‏ زنند تا روشن شود آن وقت كه انسان خود را به خدا باخته باشد، چقدر اسلحه ‏ها بي رمقند!

آري وقتي انسان از بي معنايي خود نگران شد، ديگر برق اسلحه ‏هاي از دور به نمايش در آمده، نمي‏ توانند او را در ساية بي معناي ترس، پوچ و بي معنا كنند، بلكه فرياد بر مي‏ آورد «فَياسُيُوفُ خُذيني» اي شمشيرها مرا بگيريد.

برگرفته از کتاب کربلا مبارزه با پوچی ها(استاد طاهرزاده)



:: برچسب‌ها: نهضت حسینی, کوفه, اسلحه ها, یزید, مبارزه باپوچی
تاريخ انتشار : شنبه دهم آبان 1393 |
نوشته شده توسط : مرتضی فروتن تنها

بِسْمِ اللّهِ الْرَّحْمنِ الْرَّحيمْ

هر پدرى را كه بشارت به ولادت فرزند دادند، شاد و حرم گرديد، جز على بن ابى طالب (ع ) كه ولادت هر يك از اولاد او سبب حزن او گرديد.
در روايت است كه چون حضرت زينب متولد شد، اميرالمؤ منين (ع ) متوجه به حجره طاهره گرديد، در آن وقت حسين (ع ) به استقبال پدر شتافت و عرض كرد: اى پدر بزرگوار! همانا خداى كردگار خواهرى به من عطا فرموده .
اميرالمؤ منين (ع ) از شنيدن اين سخن بى اختيار اشك از ديده هاى مبارك به رخسار همايونش جارى شد. چون حسين (ع ) اين حال را از پدر بزرگوارش مشاهده نمود افسرده خاطر گشت . چه ، آمد پدر را بشارت دهد، بشارت مبدل به مصيبت و سبب حزن و اندوه پدر گرديد، دل مباركش ره درد آمد و اشك از ديده مباركش بر رخسارش جارى گشت و عرض كرد((بابا فدايت شوم ، من شما را بشارت آوردم شما گريه مى كنيد، سبب چيست و اين گريه بر كيست ؟))
على (ع ) حسينش را در برگرفت و نوازش نمود و فرمود((نور ديده ! زود باشد كه سر اين گريه آشكار و اثرش نمودار شود.))كه اشاره به واقعه كربلا مى كند. همين بشارت را سلمان به پيغمبر داد و آن حضرت هم منقلب گرديد. 

نویسنده : مرتضی فروتن تنها



:: برچسب‌ها: بشارت, حضرت زینب, گریه, علی
تاريخ انتشار : پنجشنبه هشتم آبان 1393 |
نوشته شده توسط : مرتضی فروتن تنها

بِسْمِ اللّهِ الْرَّحْمنِ الْرَّحيمْ

روايت شده است كه پس از ولادت حضرت زينب (س )، حسين (ع ) كه در آن هنگام كودك سه چهار ساله بود، به محضر رسول خدا (ص ) آمد و عرض كرد((خداوند به من خواهرى عطا كرده است )).
پيامبر(ص ) با شنيدن اين سخن ، منقلب و اندوهگين شد و اشك از ديده فرو ريخت . حسين (ع ) پرسيد((براى چه اندوهگين و گريان شدى ؟)).
پيامبر(ص ) فرمود((اى نور چشمم ، راز آن به زودى برايت آشكار شود.))
تا اينكه روزى جبرئيل نزد رسول خدا (ص ) آمد، در حالى كه گريه مى كرد، رسول خدا (ص ) از علت گريه او پرسيد، جبرئيل عرض ‍ كرد((اين دختر (زينب ) از آغاز زندگى تا پايان عمر همواره با بلا و رنج و اندوه دست به گريبان خواهد بود؛ گاهى به درد مصيبت فراق تو مبتلا شود، زمانى دستخوش ماتم مادرش و سپس ماتم مصيبت جانسوز برادرش امام حسن (ع ) گردد و از اين مصايب دردناك تر و افزون تر اينكه به مصايب جانسوز كربلا گرفتار شود، به طورى كه قامتش خميده شود و موى سرش سفيد گردد.))
پيامبر (ص ) گريان شد و صورت پر اشكش را بر صورت زينب (س ) نهاد و گريه سختى كرد، زهرا (س ) از علت آن پرسيد. پيامبر (ص ) بخشى از بلاها و مصايبى را كه بر زينب (س ) وارد مى شود، براى زهرا(س ) بيان كرد.
حضرت زهرا (س ) پرسيد((اى پدر! پاداش كسى كه بر مصايب دخترم زينب (س ) گريه كند كيست ؟ پيامبر اكرم (ص ) فرمود((پاداش او همچون پاداش كسى است كه براى مصايب حسن و حسين (ع ) گريه مى كند))

نویسنده : مرتضی فروتن تنها



:: برچسب‌ها: جبرئیل, گریه, زینب, حسین
تاريخ انتشار : پنجشنبه هشتم آبان 1393 |
نوشته شده توسط : مرتضی فروتن تنها

بِسْمِ اللّهِ الْرَّحْمنِ الْرَّحيمْ

درست ترين گفتار آن است كه سيدتنا زينب كبرى (س ) در پنجم ماه جمادى الاولى سال پنجم هجرى به دنيا آمده ، و تربيت و پرورش ‍ آن دره يتيمه و مرواريد گرانبها و بى مانند در كنار پيغمبر اكرم (ص ) بوده ، و در خانه رسالت راه رفته ، و از پستان زهراى مرضيه (س ) شير وحى مكيده ، و از دست پسر عموى پيغمبر، اميرالمؤ منين (ع ) غذا و خوراك خورده و نمو نموده ، نمو قدسى و پاكيزه ، و با سعادت و نيكبختى ، و پرورش يافته پرورش روحانى و الهى ، و به جامه هاى عظمت و بزرگى به چادر پاكدامنى و حشمت و بزرگوارى پوشيده شده ، و پنج تن اصحاب كساء به تربيت و پرورش و تعليم و آموختن و تهذيب و پاكيزه گردانيدن او قيام نموده و ايستادگى داشتند، و همين بس است كه مربى و مؤ دب و معلم او ايشان باشند.

 

نویسنده : مرتضی فروتن تنها



:: برچسب‌ها: ولادت, حضرت زینب, پرورش, مرتضی فروتن تنها
تاريخ انتشار : پنجشنبه هشتم آبان 1393 |